CAHİT KÜLEBİ’Yİ HATIRLAMAK…

Cahit Külebi’nin ailesi Erzurumludur. Tokat ili, Zile İlçesi Çeltek köyüne göç eder. 2 Ocak 1917’de burada dünyaya gelen Külebi’nin esas adı Mahmut Cahit’tir.  Sonra aile Zile merkeze taşınır. Çocukluk yıllarının bir bölümünü geçirdiği Zile’de unutulmaz anıları vardır. İlerleyen yıllarda Zile’den sık sık söz edecektir. Üç yaşında Dutlupınar Mahallesinde ki anaokuluna başlar, Mahalle mektebi ve Dutlupınar İlkokuluna devam eder, hatırladığı, okumayı yazmayı öğrendiği ve sevdiği, Pamuk Hoca’yı unutamadığı yıllardır. Ailenin soyadı Erencan’dır. Külebi takma adını sonradan soyadı olarak tescil ettirir.

Göç devam eder, aile önce Artova sonra Niksar’a taşınır. Niksar yaz tatillerinde çalıştığı, tiyatro ile tanıştığı yıllardır.

Orta öğrenimini yatılı olarak Sivas Erkek Lisesi Yüksek Öğrenimi İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü ve Yüksek öğretmen Okulu’nda yapar.

1970‘li yıllarda başlayan Sivas Yıldızeli Pamupınar Öğretmen Lisesinde yatılı okuduğum yıllarımdır. Tokat- Sivas yolarını çok iyi bilirim. Özellikle kış mevsimde Çamlıbel’de kıvrıla kıvrıla iniş ve yokuşlu  yollar. O günlerin şehirlerarası otobüsleri.

İşte o yıllardan itibaren Cahit Külebi’de kendimi bulur, hatırlar, yazdıklarını zevkle okurum

Külebi’den ezbere bildiğim, bugün dahi aklıma geldikçe zevkle okudum Hikâye şiiri.

Senin dudakların pembe 
Ellerin beyaz, 
Al tut ellerimi bebek 
Tut biraz! 

Diye başlar, şu dörtlükle biterdi.
          Sen Türkiye gibi aydınlık ve güzelsin! 
          Benim doğduğum köyler de güzeldi, 
          Sen de anlat doğduğun yerleri, 
          Anlat biraz!

Yine, Atatürk ve Kurtuluş Savaşı Destanı’ndan:
            Davranı da deli gönül davranı

            Kemal Paşa dinlemiyor fermanı

            Anası, bacısı, kızı, kızanı

            Bizim millet gibisi görülmemiştir.

            Cahit Külebi’nin şiirlerinde açık ve net olarak yurt sevgisini alır, sade ve duru bir Türkçe ile tatlı ve huzurlu bir şekilde şiirden şiire akarsınız. Bir memleket ancak böyle içten sevilir, riyadan, gösterişten uzak, ekmek gibi, aş gibi. Yaşamaktaki güzellik ülke sevgisi ile bütünleşir.

            Tokat’a Doğru şiirinden ilk iki kıta:

            Çamlıbel’den Tokat’a doğru

Tozlu yolların aktığı ırmak! 
Ben seni çoktan unuttum; 
Sen de unuttun mu, dön geri bak. 

Atların kuyruğu düğümlü, 
Bir yandan yağmur yağar, ıslak; 
Bir yandan hamutlar şak şak eder, 
Bir yandan tekerler döner, dön geri bak. “

 

Cahit Külebi’yi rahmetle anıyorum. Edebiyatımızda iz bırakanları yazmaya devam edeceğim.

 

Osman BAŞ