ZOR MU SANKİ?

Midilli’de biz de pek görülmeyen iki şeyi beğendim. Paylaşmak istedim:

            1- Toplu halde yaya geçidinden geçişimiz sırasında araçların aniden durup yol vermeleri. Genellikle yaşlı hanım sürücülerin büyük bir sabır ve anlayışla geçmemizi beklemeleri. Biz de olsa biraz ağırdan alan yayayı görünce basarız kornaya… İçimizden de sövüp sayarak.

            2-Öğretmen arkadaşım Mustafa Özcoşan, her sohbette, her fırsatta anlata anlata dilinde tüy bitti. Meramını Midilli belediyesine duyurmuş da burnunun dibindeki Tokat belediyesine, bir türlü duyuramadı.

            Efendim arkadaşımız der ki; “sokaktaki konteynırlara atılan çöpleri belediye aldıktan sonra kalan artıklar, konteynırın çeperlerine yapışıp kalıyor o da koku yapıyor. Oysaki evlerimizde olduğu gibi temiz konteynırlar çöp atılmadan önce poşetlense sokağımız daha temiz olmaz mı?”

            Midilli sokaklarında poşetli konteynırı görünce sevgili arkadaşımı hatırladım. Midilli belediyesinin diyorum eski deyimle “Hissi Kablel Vuku“ ya da önsezi veya içe doğuş halleriyle mi haberi olmuş arkadaşımın meramından.

 

            Nasıl olursa olsun, hayırlı bir iş yaptığı için kutlarım Midilli Belediyesini ve yaşlı hanım sürücüleri...