SEVDİM MELEĞİM
SEVDİM MELEĞİM

Biliyor musun?

Uzun zamandır şiir yazamıyorum.

Ve belki de yaptığım tek şey

Sigara dumanının içinde kayboluyor oluşumdur.

Defalarca bu dumanın içinde seni görüyorum.

Sanırım senin hiç kötü alışkanlığın yoktu diyeceksin.

Evet seni tanımadan önce sigara içmezdim.

Mutlu olmanın duygusunu annemin evden çıkmadan önce

''oğlum erken gel eve'' demesinde buluyordum.

Belki biraz gecikiyordum

Ama beni evde bekleyen bir annemin olduğunu biliyordum.

Şimdi evden çok uzakta

Sana yakın bir yerdeyim

Ve bir o kadar uzağındayım.

Ne oldu deme bana.

Ne olduğunu biliyor muyum sanıyorsun.

Belki de senin yakınındayken,

Sana uzakta kalmak zor geliyor bana.

İnanır mısın bilmem ama

İlk sevdiğim insan da sendin.

Şimdi ne oldu sana deme lütfen..!

Benim kefenim ıslanmış haberin yok senin.

Evet..! Sensizken bile hep seni düşünmesini de bilirim

İlkbahar benim sonum oldu haberin var mı senin?

Güya ilkbaharla insan yeni bir dünya kuruyordu.

Benim ise dünyanın varlığından haberim kalmadı.

Sahi, ben hiç aklına geliyor muyum?

Mesela sen de benim ismimi duyunca üzülüyor musun?

Peki ya hiç yalnızken beni düşündün mü?

Benimki de soru mu şimdi.

Nerden geleceğim aklına…

Üzülmek sana çok uzak belki de.

Olsun..!

Sen mutlu ol.

Ben mutsuzluğu yaşamaya alıştım zaten.

Bak sigaram bitti görüyor musun?

Şimdi hangi kirli dumanın içinde seni düşüneceğim.

Dur hemen sevinme..!

İlk baharın hüzünlü rüzgarı camıma çarpıyor.

Eminim beni anlayacaktır bu hüzünlü rüzgar.

İlkbaharın ilkiydi o benim için diyeceğim rüzgara.

O da sonbaharı bekle diyecek.

Bende sonu yok bu sevginin,

Kandırmaya çalışma beni diyeceğim.

Sonra ilkbahar rüzgarı esmeye devam edecek

Sonbaharın sonuna kadar

Bak..! Amma da konuşkan çıktım görüyor musun?

Oysaki beni sessiz, sakin bilirdin değil mi?

Bu son sözüm olsun o zaman

'' Ben seni çok sevdim meleğim…’’