Genç Yüreklerden şiirler
Genç Yüreklerden şiirler

Yalnızlığım Senin olsun

 

Al yalnızlığım senin olsun

Bu satırlar kalemime sırdaşım olsun.

Hasret biter elbet bu sana bir hatıram olsun.

Gözlerimden akan sular durulsun.

 

İlk baharda açan güller solgun

İşte şimdi bak gönlüm yorgun

Hani derler ya biliyor musun?

Vuslat sabırdır, ihanet vurgun.

 

Resmine baktıkça ağlıyorum.

Tepeden tırnağa hep sen doluyum.

Hayallerim yitti, kalmadı nutkum.

Soldu buketlerim tutuldu nutkum.

 

Ağladığım zaman adını haykırırdım.

Menekşe misali bükülüyordu boynum.

Ben bir ömür boyu Allah’tan seni diliyordum.

İşte ben, seni düşünen bir suskundum.

 

Yunus Emre Dehşet

 

Haykırsana

 

Yine hüzünle başladım bugün şiirime

Kime ne desem bilmiyorum artık anne

Düşmüşüm karanlık bir gece hüsranına

Bakmaya kıyamazken o narin gözlerine.

 

Gülüşlerimin tek sebebi sendin ya hani.

Artık gerçekleşmiyor kaybolan o çocuğun hayali.

Yine seni özlerken bu bedenim.

En sonunda sel olup ağlar oldu bu gözlerim.

 

Dilek yıldızım kayıp giderken parçalandı havada

Bu gönlüm seni arar oldu semalarda

Sensizliği anlatamazken kalemlere

İşte şimdi küsüp gidiyorum bu hayata

 

Yankılanan tek sesti kulağımın ardında

Gitmedim, burdayım der gibisin halâ

Gel gör ki en büyük gerçekleri

Seni seviyorum diye hadi anlatsana.

 

Bilmezsin ki neler eklerdin hayatıma.

En büyük değişiklikler verdin bu şahsıma

Kim nereden bilecek ki bu sevgimi

Hadi seni seviyorum diye haykırsana.

 

Zafer Eker

 

DÜNÜ BOŞVER

 

 

Herkes gördüğünü sanır lakin göremez

Bazıları sever sevdiğini bazıları sevemez

Bir şey biliyorum ben…

Bu adam sensiz yürüyemez…

 

Oysa varsan vardı aşk ve yoksan yoktu her şey…

Ve her şey en çok sen yokken hiçbir şeydi…

O kadar farklıydık ki birbirimizden ve aşk…

O kadar da aynı yapıyordu içimizdeki bizi…

 

Lakin gözlerinde bir aşk vardı bana saklı olan…

Ve bir aşk ki yaralarımızı dahi saran…

Öylesine bir acı verdin ki…

Ne adil olan ne de gözlerime hunharınca elinde tutan…

 

Zamanla ben sana sen bana benziyorduk

Uçurumun kenarlarında uyuyorduk

Bir gün düşsek bile elimizi kimsenin tutmayacağını bilerek

Ve o kadar eksikti ki hikâyemiz bitip bitmeyeceğini dahi anlayamıyorduk…

 

Ali Furkan Ulaca