Evimin  önüne  Diktiğim Ağaç
Evimin önüne Diktiğim Ağaç

Evimin önüne diktiğim ağaç,

Gene  dallanmış budaklanmışsın.

Sevgileri etrafında toplamışsın.

Meyve  için tomurcuklanmışsın.

 

 

Seni diktiğim  zaman  ben  küçüktüm,

Sana ben baktım ben büyüttüm.

Senin dibine kovalarla su döktüm.

Evimin önüne diktiğim ağaç.

 

Günlerimi hep sana vermiştim.

Senin büyümeni candan istemiştim.

Sen,i dikerken  çok dua  etmiştim.

Evimin önüne diktiğim ağaç.

 

Şimdi tanımakta  güçlük  çekiyorum.

Sen çelimsiz bir fidandın  diyorum.

Senin meyvelerini  iştahla yiyorum.

Evimin önüne diktiğim ağaç.

 

Bu  emekleri hep sana verdim,

Sonunda ben senin meyveni yedim.

Seni düşündüm hep  seni sevdim.

Evimin önüne diktiğim ağaç.

Turan Yalçın

Tokat Sesimiz Gazetesi, 30.Ocak.1985 

ÖMÜR

 

Bir çocuğun bağırışı açıyor dünyaya gözlerini.

Kimse anlayamaz ilk başta karmaşık sözlerini.

Zamanla büyür ne çalımlarla insanı güldürür.

Zaman gelir yakınlarının umutlarını söndürür.

 

Bir ömür başlamıştır böyle devam edecek.

Ümitler sönse de ömür hemen bitmeyecek.

İnsan kimi zaman ümitlenip gülecek

Kimi zaman ümitler balon gibi sönecek

 

Hayat bu isyan edilmez Allah’ımın  takdiri.

Sende unutma bil  takdir ile tekdiri.

Sev insanları şu sayılı  günlerinde.

Eğilme kimsenin önünde, eğil Allah önünde.

 

Dünya bir imtiha çıkmalısın yüzün ak.

Ahlakın olmalıdır su gibi berrak.

Yoksa Allah verir senin de cezanı.

Allah bilir her şeyi sever iyi kullarını.

 

Yaşarken bir gün düşün toprak olacağını.

Düşün arkandan dünyaya ne bırakacağını.

Bir gün alırlar evinden cansız.

O zaman anlarsın ölüm zamansız.

 

Turan Yalçın

Tokat Sesimiz Gazetesi, 31.Ocak.1985