Zamanla Geçenler
Zamanla Geçenler

Zamanla Geçenler

 

Çook isteyip de babanın almadığı ya da alamadığı o oyuncak var ya… Komşu çocuğu ile oynamak için izin istediğinde, annenin geç oldu artık, demesi… Okula başladığın o ilk gün korkusu… Acımasız, alaycı okul arkadaşlarının sözleri… Sınav kaygıları... Kendini gösterme çabaları… Onu gördüğünde çılgınca atan kalbin… Elin kolun çarpar bir yerlere, burnun daha da büyümüş, çıkan sivilceler aynadan soğutur seni... Hep sen haklınsındır, annen baban seni hiç bilmiyor, tanımıyor, anlamıyor... Ah bir 18 olsam da görseniz dediğin o günler... Okul biter mi, askerlik biter mi dediğin o sayılı günler... Ele güne karışmış çoluk çocuk tarafından kuşatılmış... Anneni, babanı anladığın yaştasın… Pişmanlıkların, keşkelerin cebinde... Sevdiklerin bu dünyadan göçerken zamanla geçmeyenler ise yapamadıkların, söylemek isterken sustukların ve kaybettiğin sevdiklerin...

Geçmez işte... Zaman her şeyin ilacı mı sence?

 

Öyle olsaydı sızlar mıydı yüreğin?