GÜNÜMÜZDE KADINLAR, ANNELİĞİ BIRAKIYOR MU ?
GÜNÜMÜZDE KADINLAR, ANNELİĞİ BIRAKIYOR MU ?

GÜNÜMÜZDE KADINLAR, ANNELİĞİ BIRAKIYOR MU ?

                İnsan! Kâinatın, var olma sebebi. Âlemlerin yaratıcısı Yüce Rabbimiz tarafından kendisine verilmiş olan ne varsa, hepsinin en üstünü yani  ‘eşref-i mahlûkat”.  İmanı, kulluğu cihetiyle melekleri geçebilecekken; küfür noktasında ise, esfel-i safiline düşebilecek kadar alçalmaya müsait insan!

                Üstün özelliklerle donatılan insan, kadın ve erkek olarak bir bütünlük oluşturmaktadır. Fiziksel olarak daha güçlü yaratılan erkeğe nazaran kadın, duygusal açıdan belki daha güçlü ve naif bir yaratılışa sahip.

                Her ne kadar farklı özelliklerle yaratılmış olsalar da, birbirlerini tamamlayıcı bir kabiliyete sahip, iki insan.

                Erkek, cesareti ile ön plana çıkarken; kadın ‘ şefkat kahramanı ‘ olarak tanımlanır.

Kelime itibarı ile şefkat; bir şeyin üzerine titreme, merhamet ve sevgi dolu olmak anlamına gelir. Bu özellikler, kadındaki annelik duygusuyla birleşince, en vahşi hayvanı dahi, yavrusu karşısında, mükemmel bir anne konumuna getirmektedir.

                Evet; şefkat, annelik içgüdüsüyle çelimsiz bir tavuğu, yavrusu için aslanın önüne atlayıp, yavrusunu kurtarmak adına cesaretlendirir.

                Hayvanlar aleminde durum böyleyken; çok üstün donanımlara sahip olan insanın anneliği elbetteki, tartışılmaz. Toplumu meydana getiren aile ise, ailenin temel taşı da ‘kadın’dır.

"Yuvayı diş kuş yapar" ifadesi, yaşanılmış tecrübelerden sonra dile getirilmiş ve anlam kazanmıştır.

Kadın, aile içinde birçok göreve sahip olsa da, annelik sıfatıyla daha bir önem kazanmaktadır. Bu görev, 'şefkat kahramanı' ifadesiyle bir bütünlük oluşturmaktadır.

                Günümüzde kadınlar, gerek ekonomik şartlar, gerek fiziksel görünüm endişesi, gerekse rahatına düşkünlük noktasında, anneliği ikinci plana atmaktadırlar. Elbette, bunu genelleştirmek, doğru olmaz, fakat kadına verilen ‘annelik’ gibi bir misyonun önemi düşünüldüğünde, çarpıcı sonuçlar ortaya çıkmaktadır.

                Öncelikle ekonomik şartlar veya ekonomik anlamda özgürlük sahibi olmak adına, iş hayatına atılmasıyla kadın, annelik görevini ikinci, hatta üçüncü plana atmaktadır. Kariyer yapma planları, bu duyguyu yaşama isteğini köreltip, kadını, parasal anlamda özgür olma bahanesiyle anne olma hayallerini ertelemesine, bazen de bu hayalinden tamamen vazgeçmesine sebep olmaktadır.

Çalışan kadın; anne olsa bile, gün boyu işte olması nedeniyle çocuğunu, bakıcının ( ki, bu da başlı başına tartışılması gereken bir konudur ) insafına bırakıp, işe gitmektedir. Gün boyu evde olmayan anne, akşam eve gelince, ‘ çocuğumla geçireceğim vakit az da olsa verimli olmasına dikkat ediyorum’ diyerek, kendini bir nebze de olsa avutmaya çalışmaktadır. Bu konumda olan bir annenin, çocuğuyla geçireceği az bir zaman dilimi ne kadar kaliteli olursa olsun, çocuk için yeterli olmayacaktır. Teşbihte hata olmasın! Hayvanlar aleminde annelik, bizlere örnek teşkil edecek bir durum sergilemektedir. Şöyle ki; anne yavrusunu tam olarak hayata hazırlama sürecinde yanından ayrılmamaktadır. Kendisine ihtiyacı olan yavrusunu şefkatiyle sarıp sarmalamakta, koruyup, kollamaktadır.

                Bu noktada yazdıklarıma itiraz edecek çalışan anneler, elbette olacaktır. Hatta onların seslerini duyar, gibiyim. Peki, soruyorum; gün içinde iş nedeniyle uzun bir müddet evden uzak kalan bir annenin evladının, sevgiye, şefkate olan özlemini, kim, tam olarak karşılayabilir?

 

                Yanlış anlaşılmasın! Kadının, çalışma hayatında olmasına karşı değilim, ama çocuğun, annesine ihtiyacı olduğu saatleri telafi edeceği düşünülen hiçbir şey beni, bu noktada ikna edemez, diye düşünüyorum. Annenin işte olduğu saatlerde çocuğa; babaanne, anneanne gibi aileden birinin bakması bile, çocukla anne arasında geçmesi gereken zamanı telafi etmeyeceği kanaatindeyim.