Engelli anne babaları
Engelli anne babaları

Engelli anne babaları

 Tuğba Özlü

 Saat 22.30 Didim’de verandada oturuyorum. Uzaktan gelen tok erkek sesi 8 yıldır hiç değişmediği gibi bu saatlerde annesi engelli arabasında oğlunu sahile götürüyor. Saat 15.00 sıralarında da denize sokuluyorlar baba yardımı ile...

 

            Anne-baba olmak büyük fedakarlık gerektiren bir görev iken bir de engelli bir çocuğunuz var ise çok daha büyük... Bahsettiğim bu genç adam belki 30 yaşlarına yakın. Yürümediği için kilosu da var haliyle... Saatleri hiç şaşmaz. Kumsalda gözlemlediğim böyle fedakar, cefakar bir kaç aile daha var. Çocuklarını bıkmadan, usanmadan denize getiriyorlar. Bebek ya da çocukken işler belki daha kolay fakat genç bir adam ve hanım olunca sandalyeden indirip kucağında taşımak bir hayli zor. Hele bugün yaşı 16-17’lerde, boyu 2 metreye yaklaşık otizmli genç bir adam vardı. Annesi onu da her gün düzenli denize getiriyor. Bu gün farklı olan kenarda kendisi ayakta dakikalarca öne arkaya sallandı. Bazen gülümsedi. Bazen dakikalarca yüksek bir dalga geliyor gibi şaşırdı. Kıyıda resmen yüzüyor gibiydi. O anlara şahit olmak, mimiklerini görmek... Yüzündeki sevinci görmek. Benim için de şaşırtıcıydı. Sonra annesi çağırdı ve denize girdi. Büyük sevinçle. Tüm anneler güçlüdür (ebeveynler) ama engelli anne babaları çok daha güçlü. Allah onlara güç versin ki çocuklarına bakabilsinler...

            1 dakika sonrasını bilmediğimiz bu dünyada empati duygumuzu geliştirelim ki bir şeye belki katkımız olur. Engelli dostlarımızın hayatına biz de engel çıkarmayıp hayatlarını kolaylaştıralım...